Dłuższy pobyt w szpitalu potrafi szybko zmienić poziom sprawności. Pacjent, który przed chorobą samodzielnie chodził, po powrocie do domu może mieć trudność ze wstaniem z łóżka, dojściem do łazienki, wejściem po schodach albo dłuższym staniem.
Przyczyną może być nie tylko sama choroba, ale również okres mniejszej aktywności, osłabienie mięśni, spadek wydolności i pogorszenie równowagi.
Rehabilitacja domowa może wspierać stopniowy powrót do codziennych czynności. Jej dużą zaletą jest możliwość pracy dokładnie w tych warunkach, w których pacjent funkcjonuje po wypisie ze szpitala.
Domowi Fizjoterapeuci prowadzą terapię bezpośrednio w domu pacjenta, dzięki czemu możliwa jest praca nad konkretnymi problemami: wstawaniem, chodzeniem, transferami, schodami czy bezpiecznym korzystaniem z łazienki.
Pacjent po hospitalizacji jest wyraźnie osłabiony i potrzebuje rehabilitacji?
Umów wizytę fizjoterapeuty w domu albo zostaw numer telefonu, a skontaktujemy się w sprawie organizacji terapii.
Nawet stosunkowo krótki okres ograniczonej aktywności może pogorszyć siłę mięśniową i tolerancję wysiłku, szczególnie u osób starszych, przewlekle chorych lub po cięższym przebiegu choroby.
Pacjent może po powrocie do domu:
szybciej się męczyć,
poruszać wolniej,
mieć trudność ze wstawaniem,
czuć się mniej pewnie podczas chodzenia,
potrzebować pomocy przy schodach,
częściej odpoczywać,
mieć problem z dłuższym staniem,
obawiać się upadku.
Po hospitalizacji celem rehabilitacji nie jest wyłącznie wykonywanie zestawu ćwiczeń. Znacznie ważniejsze jest stopniowe odzyskiwanie możliwie największej samodzielności.
Właśnie dlatego fizjoterapia prowadzona w domu może być szczególnie praktyczna w pierwszym okresie po wypisie.
Zakres trudności zależy od przyczyny hospitalizacji, wieku, czasu unieruchomienia oraz wcześniejszego poziomu sprawności.
Do częstych problemów należą:
osłabienie nóg,
trudność z wstawaniem z łóżka lub fotela,
szybka męczliwość,
zadyszka przy niewielkim wysiłku,
niepewny chód,
pogorszenie równowagi,
spadek tempa poruszania się,
obawa przed upadkiem,
trudności w korzystaniu z łazienki,
potrzeba pomocy podczas chodzenia,
trudność z pokonywaniem schodów.
U części pacjentów największym problemem nie jest sam ból, ale utrata pewności w wykonywaniu codziennych czynności.
Pierwszym etapem powinna być ocena funkcjonalna.
Fizjoterapeuta może sprawdzić:
jak pacjent wstaje,
jak siada,
czy samodzielnie zmienia pozycję w łóżku,
jak wygląda jego chód,
czy potrzebuje sprzętu pomocniczego,
jak utrzymuje równowagę,
jak reaguje na wysiłek,
jaki dystans jest w stanie pokonać,
czy bezpiecznie korzysta z łazienki,
które czynności sprawiają mu największą trudność.
Istotna jest również dokumentacja medyczna.
Przed wizytą warto przygotować:
wypis ze szpitala,
aktualną listę leków,
zalecenia lekarza,
informacje o ograniczeniach ruchowych,
wyniki badań, jeśli mają znaczenie dla terapii.
Praktyczne informacje znajdują się na stronie Pierwsza wizyta.
Program rehabilitacji powinien być stopniowany.
Na początku pacjent może wykonywać krótkie zadania o niewielkiej intensywności, a dopiero później przechodzić do bardziej wymagających aktywności.
W przypadku osób starszych szczególnie ważne są ćwiczenia funkcjonalne związane z:
wstawaniem,
siadaniem,
chodzeniem,
zmianą pozycji,
transferami,
utrzymaniem równowagi,
pokonywaniem krótkich dystansów,
korzystaniem ze schodów.
Celem jest poprawa sprawności potrzebnej w codziennym życiu, a nie samo wykonanie określonej liczby ćwiczeń.
Wstawanie z fotela lub krzesła jest jedną z najbardziej praktycznych czynności wykorzystywanych podczas rehabilitacji.
Fizjoterapeuta może ocenić:
wysokość siedziska,
ustawienie stóp,
pracę tułowia,
siłę kończyn dolnych,
stabilność po osiągnięciu pozycji stojącej.
U osoby wyraźnie osłabionej już kilka prawidłowo wykonanych powtórzeń może stanowić odpowiednie obciążenie.
Nie chodzi o szybkie zwiększanie liczby powtórzeń, ale o bezpieczne odzyskiwanie kontroli nad ruchem.
Po powrocie ze szpitala nawet krótki dystans może być znaczącym wysiłkiem.
Przejście z sypialni do łazienki albo z fotela do kuchni może stać się elementem rehabilitacji.
Fizjoterapeuta może zwracać uwagę na:
stabilność chodu,
długość kroku,
ustawienie tułowia,
sposób zawracania,
bezpieczeństwo podczas zmiany kierunku,
poziom zmęczenia,
potrzebę zastosowania laski, kul lub balkonika.
Jedną z korzyści rehabilitacji domowej jest możliwość pracy na rzeczywistych trasach, które pacjent pokonuje każdego dnia.
Jeżeli pacjent mieszka w budynku bez windy albo ma schody wewnątrz domu, ich pokonywanie może być jednym z najważniejszych celów terapii.
Przed rozpoczęciem treningu trzeba jednak ocenić, czy pacjent jest gotowy na taki wysiłek.
Znaczenie mają między innymi:
siła kończyn dolnych,
równowaga,
wydolność,
stabilność,
obecność poręczy,
wysokość stopni,
poziom pomocy potrzebnej pacjentowi.
W terapii domowej można ćwiczyć dokładnie te schody, z których pacjent później będzie korzystał samodzielnie.
Po powrocie ze szpitala rodzina często chce jak najszybciej nadrobić okres ograniczonej aktywności.
Zbyt gwałtowne zwiększanie obciążenia może jednak prowadzić do:
nadmiernego zmęczenia,
bólu,
zniechęcenia,
pogorszenia jakości ruchu,
wzrostu ryzyka upadku.
Lepszym rozwiązaniem jest regularna aktywność zwiększana stopniowo.
Tempo powinno zależeć od stanu pacjenta, reakcji na wysiłek oraz jego aktualnych możliwości.
W doborze poziomu aktywności może pomóc specjalista z zespołu Domowych Fizjoterapeutów.
Rodzina często przejmuje dużą część obowiązków zaraz po powrocie chorego ze szpitala.
Pomoc jest ważna, jednak jeśli stan pacjenta na to pozwala, warto pozostawiać mu możliwość wykonywania części czynności samodzielnie.
Fizjoterapeuta może pokazać opiekunom:
jak prawidłowo asekurować pacjenta,
jak pomagać przy wstawaniu,
jak wykonywać transfer,
jak wspierać chodzenie,
jak korzystać ze sprzętu pomocniczego,
kiedy pomoc jest potrzebna,
kiedy można pozwolić pacjentowi wykonać zadanie bardziej samodzielnie.
Dzięki temu rodzina może wspierać odzyskiwanie sprawności bez niepotrzebnego wyręczania.
Po hospitalizacji warto zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo mieszkania.
Najważniejsza jest zwykle trasa pomiędzy:
łóżkiem,
łazienką,
miejscem odpoczynku,
kuchnią.
Warto:
usunąć luźne dywany,
zapewnić dobre oświetlenie,
sprawdzić stabilność fotela i łóżka,
usunąć zbędne przedmioty z przejść,
zabezpieczyć przewody,
ustawić najczęściej używane rzeczy w łatwo dostępnym miejscu,
przygotować sprzęt pomocniczy zalecony przez specjalistę.
Podczas wizyty fizjoterapeuta może również ocenić, czy konkretne elementy mieszkania nie utrudniają bezpiecznego poruszania się.
Rehabilitacja domowa powinna być prowadzona wtedy, gdy stan pacjenta jest stabilny.
Niepokojące objawy mogą wymagać pilnej konsultacji medycznej.
Należą do nich między innymi:
nagła duszność,
ból w klatce piersiowej,
omdlenie,
nagłe zaburzenia mowy,
nowe osłabienie kończyny,
nagła asymetria twarzy,
znaczące pogorszenie stanu ogólnego,
wysoka gorączka,
nagłe zaburzenia świadomości.
W takiej sytuacji priorytetem jest pomoc medyczna, a nie kontynuowanie ćwiczeń.
Koszt terapii zależy od wybranego rodzaju wizyty i pakietu.
Aktualne ceny znajdują się w cenniku Domowych Fizjoterapeutów.
Dzięki wizytom domowym nie trzeba dodatkowo organizować transportu osłabionego pacjenta do gabinetu.
Zależy to od stanu pacjenta i zaleceń lekarza.
W wielu przypadkach ocenę funkcjonalną można rozpocząć stosunkowo szybko po powrocie do domu, o ile stan pacjenta jest stabilny i nie ma przeciwwskazań.
Osłabienie po hospitalizacji jest częste, szczególnie po dłuższym unieruchomieniu, ciężkiej chorobie lub u osób starszych.
Jeżeli jednak osłabienie pojawia się nagle, szybko narasta albo towarzyszą mu nowe niepokojące objawy, konieczna może być konsultacja lekarska.
Jeżeli lekarz nie zalecił inaczej, nadmierne ograniczenie aktywności może utrwalać osłabienie.
Poziom ruchu powinien być dostosowany do możliwości pacjenta i zwiększany stopniowo.
Nie ma jednego terminu odpowiedniego dla wszystkich pacjentów.
Czas powrotu do sprawności zależy od:
przyczyny hospitalizacji,
długości pobytu w szpitalu,
wieku,
wcześniejszej sprawności,
chorób współistniejących,
reakcji na rehabilitację.
Tak.
Fizjoterapeuta może pokazać sposób bezpiecznej asekuracji, wstawania, wykonywania transferów, chodzenia oraz korzystania ze sprzętu pomocniczego.
Nie.
Terapia może obejmować również:
wstawanie,
siadanie,
chodzenie,
transfery,
równowagę,
schody,
czynności dnia codziennego,
naukę korzystania ze sprzętu pomocniczego.
Aktualny zasięg dojazdu można sprawdzić na stronie Obszar działania.
Domowi Fizjoterapeuci realizują wizyty w Gdańsku, Gdyni, Sopocie oraz wielu miejscowościach w okolicy.
Dla pacjenta osłabionego po pobycie w szpitalu terapia w domu pozwala ograniczyć konieczność uciążliwego dojazdu i skupić się na konkretnych problemach dnia codziennego.
Fizjoterapeuta może pracować z pacjentem dokładnie tam, gdzie pojawiają się trudności: przy łóżku, fotelu, schodach, w łazience czy podczas poruszania się po mieszkaniu.
Jeżeli po wypisie pacjent ma trudność ze wstawaniem, chodzeniem, korzystaniem ze schodów albo wyraźnie stracił wcześniejszą sprawność, można rozpocząć rehabilitację bez konieczności dojazdu do gabinetu.
Domowi Fizjoterapeuci prowadzą indywidualną rehabilitację w domu, dostosowaną do aktualnego stanu i możliwości pacjenta.
Chcesz umówić wizytę?
Możesz również: